Odcinek XI

Oczami Blanki…

Siedzę na jednej z ławek Bełchatowskiego parku. Moją twarz otula chłodne październikowe   powietrze. Obserwuje jak jakiś żółto-pomarańczowy liść opada na ziemie.  Wzdycham i  odbiegam myślami od tego krajobrazu. Postanowiłam teraz ograniczyć moje kontakty z Włodarczykiem. Tak będzie lepiej dla mnie. On kocha Alicje, moją przyjaciółkę. Staranie się, by zwrócił na mnie uwagę, nie było by w porządku. A jeśli  będę o nim myśleć, to nie będzie dobrze działało na moją psychikę.
- No proszę  kogo my tu mamy? – słyszę ironiczny głos, podnoszę wzrok do góry i wszystko staje się jasne. Bartman. Czemu ten człowiek się na mnie uwziął? Co ja mu zrobiłam?
- Czego chcesz? – warczę niemiło i ignoruje jego lekceważące spojrzenie patrząc gdzieś przed siebie
- Jaki gniewny ton głosu. – śmieje się i zakłada ręce na piersi. Moim marzeniem  jest żeby stąd sobie poszedł, jednak to tylko sfera marzeń…
- Co ja Ci zrobiłam, że mnie tak nienawidzisz? – pytam poirytowana samą jego obecnością. Nie mam pojęcia po co ten człowiek w ogóle się do mnie odzywa. Mówi wszystko jakbym była największym złem tego świata…
- Jeszcze się głupio pytasz? Wykorzystujesz Ale.  Przyjaźnisz się z nią by być bliżej siatkarzy. I co może myślisz, że któryś zwróci na ciebie uwagę? Nie łudź się. Piękność z ciebie żadna. Zaraz znowu przybierzesz tu i ówdzie. – mówi nie miło. Wiem, że robi to wszystko po to by  mnie zabolało. I boli. Może kiedyś  nie byłam bardzo szczupła, ale teraz taka nie jestem. W dodatku co on sobie wyobraża? Ale to moja przyjaciółka. A wystarczy, że mam siatkarza w rodzinie... Myśli, że nie wiem jak to jest… Jednak to nie zmienia faktu, że robi mi się strasznie przykro.
- Może tak grzeczniej?  - słyszę jak ktoś go upomina spoglądam przed siebie i widzę Wojtka wraz z… Muzajem?  To właśnie on bierze moją stronę, czym mnie zaskakuje. Na dobrą sprawę nawet mnie nie zna, może z widzenia.
- Nie wtrącaj się młody. – odpowiada ze złością Zbigniew
- Posłuchaj. To jest kobieta! W dodatku bardzo ładna. Więcej szacunku! -  mówi nie zbyt sympatycznie w stronę Bartmana. Nigdy nie spodziewała bym się że, Muzaj się za mną wstawi.
- Kobieta, najchętniej pewnie by cię zaliczyła tu i teraz, tylko dlatego lubi Alicje. – A ten dalej swoje… Maciek podchodzi bliżej niego i  łapie za jego błękitną koszulę.
- Przeginasz. – wymawia przez zęby
- Nie będę bił się z dziećmi. -  odpowiada Bartman szyderczo się przy tym śmiejąc i odchodzi w swoją stronę.
- Dziękuję. – mówię cicho stronę Maćka on tylko odwzajemnia mój uśmiech. A Wojtek zaskoczony obserwuje całą sytuacje. I nic nie mówi.

Oczami Alicji…

Siedzę w domu i czytam po raz setny chyba sms-a od Bartka… Co mam zrobić? Jechać? Może mu naprawdę zależy. Może to wszystkie nie było dla niego bez znaczenia? Sama nie wiem. Wiem, że wciąż na nim mi zależy. Chyba nie powinnam się tak łatwo poddawać . Moje refleksje przerywa mi dzwonek do drzwi.  Podnoszę się leniwie z krzesła i idę otworzyć.
- Cześć kochanie. – widzę uśmiechniętą twarz Zbigniewa. – Byłem u mojej siostry i wpadłem do  ciebie się pożegnać.  Dziś lecę  do Włoch. – na samą myśl o wylocie do Włoch dziwnie się czuje…  W końcu On też dziś wylatuje…
- Będzie mi strasznie brakować naszego spotykania się w weekendy, rozmów i w ogóle. – mówię i spuszczam wzrok. Przed oczami stają nasze wszystkie spotkania. Zbyszek jest moim przyjacielem, lubiłam się z nim widywać.
- Mi ciebie też.  Będę bardzo tęsknił mała. – stwierdza i mocno mnie przytula. – A tak na marginesie nie potrzebujesz podwózki do stolicy? – prezentuje swój cwaniacki uśmieszek ,a ja wiem już o co mu chodzi.
- Może i potrzebuje. – stwierdzam i idę się ogarnąć. Będzie co będzie. Liczy się Bartek i to co do niego czuje.

Oczami Wojtka… 

Leżę wygodnie na kanapie i oglądam jakiś beznadziejny kabaret. Znowu robią parodie ze spotkań polityków… Bardziej niż ten program telewizyjny zajmuje mi myśli dzisiejsza sytuacja. To jak Maciek postawił się w obronie Blanki. A przecież to ja jestem jej przyjacielem,  ja powinienem to zrobić. Jednak nie wiem? Nie miałem odwagi? Byłem zaskoczony reakcją Muzaja? Nie mam pojęcia. A może bym się z nią zobaczył? Wyścigam telefon z kieszeni i wybieram dobrze mi znany numer.
- Blanka? – pytam gdy słyszę, że ktoś odbiera po drugiej stronie.
- Tak? O co chodzi? –  odzywa się  a na mojej twarzy pojawia się uśmiech
- Wiesz może wyjdziemy na jakąś kawę i ciacho. Pośmiejemy się, powygłupiamy. Jak zawsze. – proponuje jej, czekając na odpowiedź
- Przepraszam  Wojtek. Nie mogę się z tobą spotkać. Muszę kończyć do zobaczenia. – rozłącza się, dziwi mnie jej zachowanie. A może naprawdę coś robi? Albo nie chce mnie widzieć, bo nie wstawiłem się za nią? Mam nadzieję że to wszystko się wyjaśni…

Oczami Andrzeja 

Zakładam moją ulubioną ciemną koszulkę, sam nie wiem dlaczego mam do niej taką sympatię. Przeczesuję włosy i pryskam się  perfumami, które wczoraj zakupiłem.  Spoglądam w lustro stojące w  przed pokoju chyba wyglądam w porządku… Po co to wszystko? Chce się zobaczyć z Klaudią. Dobra widziałem ją wczoraj, ale dzisiaj chce zmienić nasze kontakty. Gdzieś tam w środku czuję, że nie jestem jej obojętny. Więc muszę to wykorzystać.
- Co tu tak jeb… znaczy pachnie… ? – Znikąd w moim mieszkaniu pojawia się jakże sympatyczny Karolek K.
- Moje perfumy, a co nie ładne? – pytam podenerwowany, w końcu jeśli są brzydkie to Klaudia ode mnie ucieknie..
- Spoko są. Ale chyba wylałeś na siebie cała butelkę, bo w całym mieszkaniu oddychać się nie da. A co to za okazja? – mierzy mnie wzrokiem, no tak mogłem się spodziewać przeprowadzania przesłuchania  z jego strony.
- Po prostu wychodzę.  Nie mogę? – mruczę zakładając buty. Musi wszystko wiedzieć…
- Lecisz do tej z hali? No proszę Wronka się zakochał! Tak cie cieszę Endrju! – krzyczy i zaczyna mnie ściskać, a mi kończy się możliwość oddychania.
- Karol ja to prasowałem… - odsuwam go od siebie, a on przewraca oczami. W końcu wszystko ma wyglądać idealnie. Patrzę na mojego przyjaciela, a on śmieje się jak opętany. Tak po prostu… Chyba niepotrzebnie się łudzę, że stanie się normalnym człowiekiem.

Oczami Klaudii…

Odpoczywam sobie po początkowych zajęciach w tym roku.  Ogarnęłam w końcu moje mieszkanie. Bo to było bardzo konieczne. Ciężko mi wyrzucić z głowy obraz Andrzeja. Co za upierdliwy człowiek. Musiał się akurat mnie przeczepić? Słysząc dzwonienie do mych drzwi  idę z niechęcią otworzyć. I proszę o wilku mowa…
- Co tu robisz? – mówię gdy widzę Andrzeja u progu mych drzwi. – Teraz będziesz mnie prześladował?
- Skądże.  – odpowiada mi z uśmiechem, chyba jednak to nie jest takie oczywiste..
-Nie wierze ci. Nie wiem co ty tam masz w głowie zamiast mózgu. Czarną dziurę chyba. – mruczę nie miło i udaje się do salonu.
- Momentami jesteś nieznośna… - stwierdza, a ja zatrzymuje się w połowie drogi i powoli odwracam.
- Ja?  - dopytuje i podchodzę bliżej niego – Chyba jesteś  śmieszny! To nie ja łażę za Tobą krok w krok..-  chcę mu dać do zrozumienia, że mam dość ciągłych spotkań z nim. Jednak nie łudzę się, że to do niego dotrze.
- Twoje zarzuty są śmieszne kochana.  Przyznaj w końcu, że ci się podobam, a nie mnie zwymyślasz zaraz… - mówi z wielkim przekonaniem. Chyba już całkiem mu się poprzestawiało w tej siatkarskiej główce!
- Nie dotknęłabym cie patykiem ! – warczę w jego kierunku, a on zaczyna się śmiać z moich słów. Czym jeszcze bardziej mnie irytuje. Bo co on sobie myśli….
- Przekonajmy się. – odpowiada z pewnością siebie, po chwili czuję na sobie smak jego ust. Dotyk jego warg sprawia, że moje serce zaczyna przyśpieszać, odwzajemniam jego gest. I co mnie przeraża pragnę go co raz bardziej. Chce więcej tego wkurzającego Andrzeja, który jest pewny siebie, a za razem niewyobrażalnie irytujący. Orientuje się teraz, że to tylko bardziej mnie w nim pociąga… Czuję jak zaczyna rozpinać moją jasno różową bluzkę, błądząc rękami po moim ciele.  Nie mam nic przeciwko. Biorę go za rękę i kierujemy się w stronę mojej sypialni.

Oczami Alicji…

Jestem właśnie na Warszawskim Okęciu. Przyjechałam razem ze Zbyszkiem, który udał się już na odprawę. Czuję jak moje ręce zaczynają drżeć. Boje się spotkania z nim.  A co jak jest już jest za późno? Może powinnam wrócić do domu… Albo nie, nie po to tu przyjechałam  by uciekać. Biorę głęboki oddech i podchodzę do wielkich szklanych drzwi. Przez ogromną szybę widzę Bartka. Rozgląda się i szuka kogoś wzrokiem. Czyli nie wszystko stracone. Ten widok dodaje mi pewności siebie.
- Alicja? – słyszę kobiecy głos. Skądś go kojarzę… Odwracam się i widzę drobną blondynkę. Moje ciało zastyga. To ona…
- Lena… - mówię tak cicho, że chyba ledwo co usłyszała.
- Tak. Cieszę się , że mnie pamiętasz. Co tu robisz? Ja właściwie mam za chwilkę samolot do Włoch. – mówi, spoglądam na nią widzę w jej oczach iskierki szczęścia, chyba moje domysły się sprawdziły
- Czyli… - chce ją o to zapytać, ale nie mam siły. Nie przejdzie mi to przez gardło…
- Tak, wracamy z Bartkiem do siebie. Kocham go, mam nadzieję że Włochy  będą szczęśliwe dla nas. – szczebiocze radośnie. No tak.. Co ja sobie wyobrażałam… Do oczu napływa mi co raz więcej łez.
- Wiesz lepiej idź już, bo samolot nie będzie czekał. – wymuszam uśmiech. Ona tylko rzuca mi  krótkie ‘’ Cześć ‘’.  Spoglądam w stronę, w którą odchodzi. Widząc jak wtula się w Bartka, nie potrafię już powstrzymać łez. Czuję jak wszystko we mnie się rozpada. Siadam bezwładnie na opierając się o ścianę lotniska. Zastanawia mnie tylko po co pisał?  A może to któryś z chłopaków… Chciał nas uszczęśliwić na siłę i podał się za niego. A ja dałam się nabrać. Czuję się jak idiotka…  Powinnam się cieszyć. Jest szczęśliwy, tak jak chciałam, jednak to nie jest takie proste…

~~~~
Hej! Teraz rozdziały będą co piątek :)
 A co do tego rozdziału. Jak widać Alicja z Bartoszem nadal nie są razem! Większość z was tego nie przewidziała, ale stwierdzaliście, że pojedzie, więc.... Dedyki!
Dla:

• Tyśś
• Via
• Ziaba
• Natt000
• Czytelniczka
• Kasia Katarzyna
• Volleyy

Gratuje trafności:)

Zapraszam na Camile, córkę trenera Rezende i zakochanego Kubiaka i całą resztę, czyli : Rozdział 5 milosc-po-brazylijsku

POZDRAWIAM !!!
Paulka

Ps. Już niedługo zacznę czytać wasze blogi niech ogarnę przeprowadzkę. :)