Odcinek XVII

Oczami Klaudii..

Styczeń. Cała Łódź pokryła się białym puchem. Siedzę na parapecie z  kubkiem kakao w ręku i obserwuję biegających ludzi po ulicy. Niby całe świąteczne zamieszanie już minęło, ale mimo to każdy gdzieś pędzi. Ja też  powinnam zając czymś  pożytecznym, jednak nie potrafię.  Nie długo sesja, pełno egzaminów i masa nauki. Jednak nie umiem się na niczym skupić. Moje myśli krążą  wokół pewnego  dwumetrowego chłopaka. Przez głowę  przewijają mi się obrazy z naszych pierwszych spotkań.  Nie byłam dla niego zbyt miła. To wszystko przychodziło mi z wielką łatwością. Dlaczego teraz nie mogę tak się zachowywać ? Wszystko było by prostsze.  Ale oczywiście on musi być w każdej myśli, a spotkania z nim sprawiać mi przyjemność.  I to jest najgorsze. W końcu Andrzej na to nie zasługiwał. Muszę zrobić coś by dalej w to nie brnąc, bo to i tak zaszło za daleko. Nie jestem typem osoby nadającej się do dłuższych związków, on kogoś takiego szuka….
- Klaudia!! Na przyszłość zamykaj drzwi! – w moim pokoju widzę rozradowaną twarz brunetki.
- O cześć.  Ostatnio jestem zabiegana nie mam do tego głowy.  Siadaj napijesz się czegoś? – schodzę z mojego poprzedniego miejsca kierując się do kuchni, by jakoś ugościć moją sąsiadkę.
- Może być  herbata. – mówi uważnie mi się przyglądając. Początkowo nasza rozmowa toczy się jak zwykle. Omawiamy co u nas, jak  tam uczelnia. Jednak ona porusza  nie wygodny dla mnie temat. – Rozmawiałam z Andrzejem.
- To chyba normalne. Przyjaźnicie się. –posyłał jej uśmiech, a ona tylko wzdycha
- Tak, ale nie o to chodzi. On się martwi. Macie mało czasu dla siebie ostatnio. – Ala spogląda na mnie,  nie bardzo wiem co odpowiedzieć, chociaż spodziewałam się że to usłyszę.
- Ja mam studia i sesje, on mecze i treningi. Tak już jest. – wzruszam ramionami  i uciekam wzrokiem w kąt pomieszczenia.
- Rozumiem… - mruknęła, chyba nie zadowolona z mojej odpowiedzi.
- Porozmawiam z nim. -  zapewniam ją. W  końcu chyba trzeba to zrobić. 

Oczami Wojtka...

Ostatnio mamy bardzo ciężki okres. W kółko  gramy mecze, jednak mimo to  staram się jak najwięcej czasu poświęcać Ali. Z każdym dniem co raz bardziej zdaję sobie sprawę jak wielkie szczęście mnie  spotkało.  W końcu Alicja jest wyjątkową osobą. Mimo tego, że wszystko się w miarę układa. Mam przy sobie Ale, wygrywamy większość meczów, coś mi nie daje spokoju. A mianowicie moje pogorszone stosunki z Blanką. Przyjaźniliśmy się i to wszystko się jakoś rozpadło. Brakuje mi naszych rozmów i tego, że mogłem jej wszystko powiedzieć. Postanawiam dzisiaj jakoś  to zmienić. Wiem, że Blanka jest teraz w mieszkaniu, moja Ala jest niezawodnym informatorem.  Parkując samochód na jednym z łódzkich osiedli, zauważam na  przeciwko cukiernie. Zawsze tam  zachodziłem i przynosiłem nam coś słodkiego. Mam zamiar powrócić do starego zwyczaju.   
- Wojtek? Alicji nie ma, będzie wieczorem. –oznajmia mi zdziwiona szatynka, a ja się tylko uśmiecham
- Wiem. Przyszedłem  do Ciebie. Zobacz mam nasze ulubione pączki. Chciałbym porozmawiać. – widzę, że jej zdziwienie jest jeszcze większe. Mimo tego wpuszcza mnie do środka.
- O czym chcesz rozmawiać? – pyta wyraźnie zaciekawiona
- O nas, w sensie o naszej przyjaźni. Wszystko się jakoś zepsuło. Brakuje mi naszych rozmów. – patrzę na moją towarzyszkę, chyba nie do końca wie co powiedzieć
- Myślę, że możemy spróbować to odbudować. – uśmiecha się do mnie. Szczerze mówiąc strasznie mnie to ucieszyło, ponieważ ona również jest jedną z ważniejszych osób w moim życiu. W końcu kiedyś jej obecność mi bardzo pomagała. Przecież to, że oboje kogoś mamy, nie musi zaprzepaścić naszej przyjaźni. 

Oczami Blanki...

Siedząc w salonie i przełączając bez zainteresowania  kanały, zastanawiam się czy dobrze zrobiłam. Znowu w moim życiu ma pojawić się Wojtek. Co jeśli to wszystko powróci? I to teraz gdy jakoś zaczynam sobie układać  życie.  Trochę się tego boję, ale z drugiej strony on ma racje, szkoda by było zniszczyć naszą przyjaźń i to przez moje głupie obawy. Po za tym bardzo się zbliżyłam z Muzajem, może nie jesteśmy oficjalnie razem, ale wszystko do tego dąży. Moje myśli przerywa dzwonek  do drzwi. Niechętnie się podnoszę i idę otworzyć.
- Witaj Blanuś! – moim ukazuję się Maciek z wielkim brązowym misiem – Przez telefon  brzmiałaś trochę smutno, więc przyjechałam Cię rozweselić!  
- Miło z Twojej strony. A kim jest Twój towarzysz? – pytam z uśmiechem wskazując na maskotkę
- Przedstawiam Ci Stanisława! Jest on bardzo radosnym misiem! No i chciałby Cie przytulić… – prezentuje mi rząd białych podając przy tym Staśka. Sadzam go wygodnie na fotelu.
-Śliczny ten Staś. – spoglądam na mojego pluszaka z podziwem!
- Wiadomo! Znam się na zabawkach! Skoro  Stasiek dostał przytulasa ja też mogę? – pyta nie pewnie, czym mnie rozbawia
- Chyba nie musisz pytać o pozwolenie.  – śmieję się i po chwili ląduje w mocnym uścisku przyjmującego. Dobrze mi z nim. Chyba z każdym dniem zaczyna mi co raz bardziej zależeć.

Oczami  Alicji...

Na dworze już zapanowała ciemność. Nic dziwnego w końcu jest po godzinie 19. Wychodzę z uczelni, jestem wykończona. Zastanawiam się czy wykładowcy muszą nasz tak gnębić. Chyba nie mają nic innego do roboty. Jedyny plus całego dnia to, to że Wojtek odnowił przyjaźń z Blanką. Pamiętam, że lubili spędzać razem czas. Nagle czuje jak ktoś zakrywa mi oczy.  
- Zgadnij kto to?! – słyszę znajomy głos, a na mojej twarzy od razu gości uśmiech
- Hm… Taki tam pierwszy lepszy przyjmujący  z Bełchatowa. Nic specjalnego. – rechoczę i po chwili słyszę oburzenie Włodarczyka
- Nic specjalnego! Alicjo! Pragnę zauważyć, że tu jest pełno śniegu i zawsze możesz się w nim znaleźć. – próbuje udawać poważnego, jednak mu to nie za bardzo wychodzi.
- Oj Wojtuś żartowałam przecież wszyscy wiedzą, że jesteś najprzystojniejszym mężczyzną na tej ziemi i w dodatku moim. – śmieje się, widząc że taka odpowiedź mu się podoba. Po chwili czuje na sobie smak jego ust.
- To mi się o wiele bardziej podobało. Może się przejdziemy? Tak romantycznie jest, pada śnieg i w ogóle…  A potem ulepimy coś ze śniegu.  O wiem co powiesz żeby ulepić Karola ! – krzyczy dumny ze swojego pomysłu.
- Ale to chyba nie do końca miłe. – mówię starając się opanować  swój śmiech.
- Jak nie? On się ucieszy. Zrobimy sobie z nim samojebkę, żeby mu pokazać. - i tym sposobem  mój zacny towarzysz zaczął tworzyć ze śniegu swojego przyjaciela. Po paru minutach stwierdził, że jednak nie ma takich zdolności i skończyło się na zwykłym bałwanie. Podsumowując... Całe życie z wariatami! 

Oczami Andrzeja…

Klaudia po raz kolejny nie odbierała mojego telefonu. Nie rozumiem co się dzieję. Wiem, że ma sesje, ale przecież mogę ją odwiedzić, chociaż na chwilę. Tylko, że ona nie chce. Boje się, że to wszystko jakoś zniknie. Może to tylko moje urojenia. Może wszystko będzie jak dawniej?  Słysząc jak ktoś uporczywie dzwoni do drzwi, idę je otworzyć. Widząc ją w moim mieszkaniu odczuwam niesamowitą radość. Chyba ją przywołałem myślami.
- Tęskniłem. – mówię i chcę ją przytulic. Nie pozwala mi na to. Spoglądam na nią zdezorientowany, z jej wyrazu twarzy nie mogę nic odczytać.
- Nie możemy się już spotykać. Tak będzie lepiej dla Ciebie. Przepraszam. – mówi cicho, a ja zamieram. Nie wiem czy dobrze usłyszałem.
- To koniec? –pytam niedowierzając.
- Znajdziesz kogoś innego. – stwierdza bez większych emocji. Nie wierzę w to wszystko. Przecież było już dobrze… 
- Ale… Ja chce Ciebie!  - prawię krzyczę. Jednak ona nie zwraca na to uwagi, słyszę tylko ciche ‘cześć’  i jej sylwetka znika mi za drzwiami. Opieram się ścianę i przemykam oczy, zastanawiając się co zrobiłem nie tak? A może faktycznie byłem tylko zabawką i dałem się w to wszystko wkręcić... Nie to nie możliwe, widziałem w jej oczach to coś. Coś co sprawiało, że czułem, że jej zależy. Chyba jednak to było moje złudzenie. Może po prostu chciałem, by taka była rzeczywistość? Bezradnie siadam na kanapie. Najgorsze jest to, że nie wiem co teraz mam ze sobą zrobić. W jednej chwili zawaliły się wszystkie moje plany. Straciłem ją. A z nią wszystko się wiązało.

~~~~

Cześć kochani. Czy wróciłam? Nie mam pojęcia... Czułam, że muszę  w końcu się zebrać w sobie i coś tu dodać.   Chciałam też Was bardzo poprosić za moje liczne zaniedbania. Ostatnio wiele się u mnie dzieje. Nie koniecznie pozytywnie. Mam wiele  spraw do załatwienia... Oczywiście miłe rzeczy też się zdarzają, żeby nie było tak tragicznie. :P Obiecuje Wam, że powrócę na stałe tutaj! Jestem na dobrej drodze do tego!
Mam nadzieję, że nie zabijecie mnie za Wronkę! Też mi go szkoda było jak to pisałam... Ale wszystko się dzieje po coś!  ;)
Za wszelkie błędy wybaczcie. Rozdział napisany przed chwilą, a teraz wracam do dalszej nauki!

A i bym zapomniała. Zawsze o innych rozdziałach powiadamiam tutaj. Więc od świąt rozdziały pojawiły się na:

• i-found--you - u Andrzeja i Wiktorii
• uchron-mnie - u Andrzeja i Nadii
• zagraj-ze-mna-w-uczucia -  u Zbyszka i Gabi

POZDRAWIAM !!!
Paulka