Odcinek I

Oczami Alicji…

Spała. Miejsce treningów siatkarzy. Bycie ich sąsiadką to jest wielkie szczęście. Wiele osób tak uważa. Ja po części też. Wiem że jestem szczęściarą  mogąc w każde wakacje ich widzieć.  Tak się dzieje i teraz. Wczoraj się z nimi przywitałam. Było całkiem  fajnie, po za jednym szczegółem. Był również i on. Chyba mnie to nie powinno dziwić jest jednym z najlepszych. Ale nie koniecznie lubię z nim przebywać. Wiele dziewczyn by mnie uznało za chorą psychicznie wariatkę. No bo przecież będąc przy nim można patrzeć mu w oczy, rozmawiać z nim, obserwować jak się zachowuje, uśmiecha, czuć zapach jego perfum. Dla wielu cudowne uczucie…. Dla mnie to istna katorga. Otóż owy pan pozbawia mnie racjonalnego myślenia i sprawia jakieś tzw. Motylki  w brzuchu. Fajnie? No nie do końca.
- Słonko otwieraj! Spała wzywa! – słyszę walenie do drzwi. No tak pan Zbigniew przybywa mnie zabrać do lasu. Niechętnie wstaje z łóżka i idę otworzyć. Nie mylę się. Za drzwiami stoi Zbysio z wyszczerzem.
- Czego tu? – mówię nie do końca zadowolona z jego wizyty. Nawet nie wiem  czemu go tak chłodno witam może to wina pogody?  Tak najlepiej wszystko zrzucić na pogodę.
- O widzę moja księżniczka nie w humorze. Ale zaraz to się zmieni gdy pójdziesz ze mną. – stwierdza uśmiechając się.
- Przepraszam cię Zbyszku ale nie mam ochoty żeby dziś wychodzić. -  odpowiadam szukając w głowie jakiegoś sposobu by uargumentować moją odmowę.
- A ty znowu marudzisz. Rozleniwiłaś się trochę odkąd nas nie było. -  siada sobie wygonie naprzeciwko mnie i pokazuje mi język. No tak cały on, zawsze musi być taki uparty? 

Oczami Bartka…

Siedzę sobie właśnie w moim w pokoju. Mój towarzysz z pokoju zwany Cichym Pitem wymknął się mi niepostrzeżenie.  Wiele się ostatnio dzieje wokół mnie. Akurat teraz jest wielkie zamieszanie. Czy odejdę z Dynama czy nie? Właściwie to mnie tam nic nie trzyma, sezon nie był udany. Wydaje mi się, że z kontraktem nie będzie problemu.  Mimo to zastanawiam się jeszcze co zrobić. I co na to moja dziewczyna.  Ale po za tym cieszę się na myśl o reprezentacji. Uwielbiam grać w biało czerwonych barwach.  Wczoraj przywitałem się z naszą sąsiadką Alą. Jest naprawdę sympatyczna, nie rozumiem tylko czemu ucieka przede mną.  Wydaje mi się że za mną nie przepada. Chyba czas to zmienić.
- Cześć uszaty ! – do pokoju wpada mój przyjaciel z nadzwyczaj zadowoloną miną.
- No hej rudzielcu. – prezentuje mu rząd moich białych ząbków. – Cóż cię sprowadza  mój drogi przyjacielu?
- Mamy dziś ognisko integracyjne wieczorem. – oświadcza poruszając charakterystycznie brwiami
- No i ? My jesteśmy już zintegrowani. – mówię śmiejąc się pod nosem
- Tak... Ale ty i na przykład Ala to już nie do końca. – stwierdza patrząc na mnie kątem oka. Zaskakuje mnie tym.
- Skąd ten pomysł? – podrywam się nagle z miejsca i staje naprzeciwko niego.
- Daj spokój widzę jak cię dręczy to, że ciebie unika. – mówi śmiejąc się ze mnie. Nie rozumiem jego zachowania.  Co mu znowu strzeliło do tej rudawej główki…
- Nic mnie nie dręczy, mam już dziewczynę… -  mówię dementując wszystkie jego słowa.  

Oczami Alicji…

Jestem właśnie w ośrodku i obserwuję jak chłopcy zaczynają rozpalać ognisko. Oczywiście Zbigniew zadbał o to bym tu się pojawiła. On jest nadzwyczaj upartym człowiekiem. Nie mam siły się z nim sprzeczać. Po raz kolejny zerkam w stronę chłopaków. Zauważam że dziwnym wzrokiem patrzy na mnie jeden z nich.  Zwany przez Igłę Rudym Kojotem. Zastanawia mnie jego tajemniczy uśmiech.  Postanawiam nie zwracać na to uwagi. 
-  Wiśnia i tak ci się to nie uda. – krzyczy Igła, do Łukasza który twierdzi że rozpali ognisko za pomocą dwóch patyków.
- A właśnie że się uda, byłem harcerzem.  – stwierdza dumnie i wraca do poprzedniego zajęcia.
- Wspomogę cię. – słyszę dobrze mi znany głos, a moje serce natychmiast przyśpiesza. No tak w końcu jego nie mogło tu zabraknąć. Podnoszę powoli wzrok i widzę jego jak podaje Wiśniewskiemu pudełko zapałek śmiejąc się przy tym. Powoli siada przy reszcie szukając kogoś wzrokiem. Po chwili orientuję się, że jego wzrok się zatrzymuję na mnie.  Uciekam spojrzeniem w stronę Wiśni , który  się cieszy z rozpalenia ogniska.  Za chwilę mój kolega Zbigniew siedzący obok zmienia miejsce bliżej Kubiaka i zaczynają koncert Spalskiej Piosenki jak to ujęli.  Mimo fajnej atmosfery mam ochotę jak najszybciej stąd uciec. Co raz częstsze spojrzenia bruneta stają się nie do zniesienia.  Zastanawiam się dlaczego on to robi?

Oczami Bartka…

Co raz wzrok mi ucieka w stronę brunetki. Czemu? Pytanie na które nie znam odpowiedzi.  Muszę przyznać, że wygląda uroczo uśmiechając się na widok wygłupów reszty. Zastanawiając się czy do niej podejść , widzę że chyba zobaczyła mój wzrok utkwiony w jej postaci.  Jej twarz nabiera różowego koloru , a oczy uciekają ku ognisku. Chyba nadal nie pała do mnie sympatią. Nigdy nie zrozumiem dlaczego? Co jest ze mną nie tak?  Widząc jak zamierza wstać i zapewne wyjść z naszej imprezy wstaję z miejsca. Nie wiele myśląc idę w jej kierunku i zachodzę od tyłu. Stojąc tuż za nią mam milion myśli na sekundę zastanawiam się czy dobrze robię chcąc do niej zgadać. Może ona tego nie chce, a ja się będę narzucał?  Odganiam wszystkie podobne myśli i biorę głęboki oddech.
- A gdzie się panienka wybiera? Zamierza panienka opuścić nasze zacne grono tak bez słowa? – mówię z teatralnym oburzeniem i obserwuję reakcje brunetki
- Przepraszam pana ale jestem zmęczona chce się udać na spoczynek. – mówi z powagą czym mnie zaskakuje. Najwyraźniej podłapała mój żart.
- Może jednak da się pani zaprosić na mały spacer? – w tym momencie żałuję pytania, bo moja towarzyszka milknie i odwraca wzrok.  Za pewne szuka wymówki,  żeby mnie nie urazić.  Nie wiem czemu ale w moim ciele rodzi się smutek.  Nie  do  końca rozumiem, w końcu to tylko znajoma, ma prawo mi odmówić spaceru. A ja się tym przejmuje… Patrzę jeszcze raz w jej stronę spuszczam głowę i powolnym krokiem odchodzę z wielkim mętlikiem w środku. Zastanawiając się w dalszym ciągu co jest ze mną nie tak.

~~~~

Hej:) Pierwszy odcinek już jest. Jak mówiłam troszkę inna forma. Mam nadzieję, że nie wyszło mi bardzo koszmarnie ale do oceny pozostawiam wam. :D
POZDRAWIAM !!!
Paulka